CreateItWell

ใช้ความร้อนจากน้ำพุร้อนโดยตรง ทำความร้อนให้บ้าน เรือนกระจก และละลายหิมะบนถนน

ใช้ความร้อนจากน้ำพุร้อนโดยตรง ทำความร้อนให้บ้าน เรือนกระจก และละลายหิมะบนถนน
ที่มา: Wikimedia Commons

ถ้ามีน้ำร้อนไหลขึ้นมาจากใต้ดินใกล้บ้าน ระหว่างสร้างโรงไฟฟ้ากับเอาความร้อนนั้นไปใช้ตรงๆ แบบไหนคุ้มกว่ากัน คนที่ได้ยินเรื่องพลังงานใต้พิภพครั้งแรกมักนึกถึงทางแรกทันที แต่ในหลายพื้นที่ของโลก ทางที่สองต่างหากที่เข้าไปอยู่ในชีวิตประจำวันของคนจำนวนมาก

เมืองตัวอย่างที่ไม่ได้มีอยู่จริง

ลองนึกถึงเมืองเล็กๆ สมมติในประเทศที่หนาวจัด ตั้งอยู่ใกล้แหล่งน้ำพุร้อน ชาวเมืองยุคแรกใช้น้ำร้อนแค่ซักผ้าและอาบน้ำ ต่อมามีคนวางท่อนำน้ำร้อนเข้าบ้าน ผ่านหม้อน้ำในแต่ละห้อง แล้วปล่อยน้ำที่เย็นลงแล้วออกไป บ้านทั้งหลังอุ่นได้โดยไม่ต้องเผาเชื้อเพลิง

พอระบบลงตัว คนในเมืองเริ่มคิดต่อ เกษตรกรสร้างเรือนกระจกแล้วเดินท่อน้ำร้อนไปรอบแปลงผัก ทำให้มีผักสดกินกลางฤดูหนาว ชุมชนเปิดสระว่ายน้ำกลางแจ้งที่มีไอลอยขึ้นมาท่ามกลางหิมะ และเทศบาลวางท่อใต้ทางเท้าหน้าโรงเรียน ให้หิมะละลายเองโดยไม่ต้องโรยเกลือ

ไม่มีใครในเมืองนี้ต้องเห็นโรงไฟฟ้าสักแห่ง แต่ทุกคนได้ใช้ความร้อนจากใต้ดินทุกวัน เรื่องสมมตินี้ไม่ได้ไกลจากความจริงนัก และมีบทเรียนให้ดูหลายข้อ

ความร้อนไม่ต้องแปลงเป็นไฟก็มีค่า

การผลิตไฟฟ้าต้องใช้แหล่งที่ร้อนมากพอจะหมุนกังหันได้ ส่วนการใช้ความร้อนโดยตรงใช้น้ำที่อุ่นน้อยกว่านั้นได้ และไม่เสียพลังงานไปกับการแปลงหลายทอด เมืองหลวงของไอซ์แลนด์อย่างเรคยาวิกเป็นตัวอย่างที่คนพูดถึงบ่อย เพราะใช้น้ำร้อนจากใต้ดินเดินท่อไปทำความร้อนให้อาคารจำนวนมากทั้งเมือง ใครอยากเห็นภาพรวมของประเทศนี้ก่อน อ่านความพิเศษของธรรมชาติแดนน้ำแข็งกับน้ำร้อนประกอบได้

ระบบแบบนี้ทำงานเงียบๆ อยู่เบื้องหลัง คนในบ้านแค่เปิดก๊อกหรือหมุนวาล์ว ไม่ต่างจากเทคโนโลยีรอบตัวอีกหลายอย่างที่เราใช้โดยไม่ทันสังเกต เช่นรถไฟฟ้ารุ่นใหม่ที่รับอัปเดตระบบผ่านสัญญาณไร้สายได้ระหว่างจอดอยู่หน้าบ้าน โดยเจ้าของไม่ต้องขับเข้าศูนย์

น้ำร้อนช่วยให้มีอาหารในที่ที่ปลูกยาก

การใช้ความร้อนใต้พิภพกับเรือนกระจกพบได้ในหลายประเทศที่อากาศหนาว เช่น เมืองเล็กบางแห่งในไอซ์แลนด์ที่ปลูกผักและผลไม้ในเรือนกระจกที่อุ่นด้วยน้ำร้อนจากใต้ดิน นอกจากนี้ยังมีการใช้น้ำอุ่นเลี้ยงปลาในบ่อ และใช้ความร้อนอบแห้งผลผลิตทางการเกษตร

ข้อดีคือความร้อนมีมาสม่ำเสมอทั้งปี ไม่ขึ้นกับแดดหรือลม ข้อจำกัดคือต้องอยู่ใกล้แหล่ง เพราะการส่งน้ำร้อนไปไกลมากทำให้ความร้อนหายระหว่างทาง

ถนนที่หิมะไม่เกาะ

ในญี่ปุ่น บางเมืองในเขตหิมะตกหนักนำน้ำร้อนหรือน้ำใต้ดินที่อุ่นกว่าอากาศมาช่วยละลายหิมะบนถนนและทางเท้า บางแห่งเดินท่อใต้ผิวถนน บางแห่งใช้หัวพ่นน้ำ วิธีที่ใช้ต่างกันไปตามพื้นที่และแหล่งน้ำ

ภาพนี้คล้ายกับเรื่องเล่าในเมืองสมมติ คือความร้อนที่มีอยู่แล้วตามธรรมชาติถูกใช้แก้ปัญหาที่คนในพื้นที่เจอทุกปี

ทุกระบบมีข้อจำกัดที่ต้องจัดการ

น้ำจากใต้ดินไม่ได้มีแค่ความร้อน แร่ที่ละลายอยู่ในน้ำ ซึ่งเป็นตัวเดียวกับที่ทำให้บ่อแต่ละแห่งมีสีน้ำต่างกัน สามารถตกตะกอนเกาะในท่อจนอุดตันได้ ระบบจึงมักใช้เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อน ให้น้ำแร่ส่งความร้อนต่อให้น้ำสะอาดอีกวงหนึ่ง แทนที่จะส่งน้ำแร่เข้าบ้านตรงๆ

บางแหล่งมีก๊าซปนมากับน้ำ โดยเฉพาะก๊าซกำมะถันที่ต้องจัดการให้ปลอดภัย เรื่องก๊าซกลิ่นไข่เน่ากับจุดที่ไม่ควรยืนนานอธิบายไว้ละเอียดกว่า

อีกเรื่องคือความยั่งยืน ถ้าสูบน้ำร้อนขึ้นมาเร็วกว่าที่ธรรมชาติเติมกลับ แหล่งอาจอ่อนแรงลง หลายที่จึงอัดน้ำที่ใช้แล้วกลับลงใต้ดิน และวางแผนการใช้ระยะยาวร่วมกับนักธรณีวิทยา